Ο Απόλλων και ο Πύθων.

..."Ο Απόλλων ήταν γιός του Δία και της Λητώς. Η Λητώ ήταν κόρη Κουρήτισσα από την Κίρρα.
Ο Δίας ερωτεύτηκε την Λητώ και από τον έρωτα αυτό γεννήθηκαν τρία παιδά.
Ο Απόλλων, η Άρτεμη και η Αθηνά. Ο Δίας μη θέλοντας να γίνει θόρυβος προσβλητικός για τον έρωτά του αυτό με την Λητώ, έστειλε τη Λητώ να γεννήσει στη Δήλο που το όνομά της ήταν τότε Αστερία ή Ορτυγία.

Εκεί, στη Δήλο, γεννήθηκαν τα παιδιά του Δία και της Λητώς. Εκεί στην Αστερία που στα κατάλευκα βράχια της ο Ήλιος φαινόταν ακόμη πιο λαμπερός, γεννήθηκε το πεντάμορφο αγόρι.

Το παιδί φάνηκε από την πρώτη στιγμή πως είχε μέσα του μια ξεχωριστή λάμψη πνεύματος που εκδηλωνόταν με την μουσική και την ποίηση που ξεπηδούσε σαν έμπνευση και κατέπλησσε τους γύρω του.

Ο Δίας εκτίμησε τα χαρίσματα αυτά του αγοριού και σαν έγινε έφηβος τον έφερε στους Δελφούς.

Εκεί στους Δελφούς παρέδωσε το παιδί στον μεγάλο δάσκαλο τον Πύθωνα, για να τον μυήσει στα μυστήρια της φύσης και της ζωής και να τον διδάξει το νόημα της εξουσίας σαν μέσο και μέτρο πολιτισμού.

Ο Μύθος θέλει τον Πύθωνα "τέρας". Αλλά η λέξη τέρας στην Πανάρχαια γλώσσα δεν σήμαινε τα δύσμορφα πλάσματα της φύσης. Στο φως του Ελληνικού χώρου η λέξη τέρας σήμαινε κάθε τι υπερφυσικό, παν το εξαιρετικό και τέλος το προφητικό σημάδι  που ήταν αναγκαίο για την ερμηνεία των φυσικών νόμων.

Η εκτρωματική σημασία που πήρε η λέξη αργότερα, οφείλονταν στην ανατολίτικη σκέψη που επέστρεψεμετά την καταστροφή "εκ βαρβάρων".

Ο Απόλλων σαν μαθητής "έπειθε" συνεχώς τον Πύθωνα ότι θα γινόταν άξιος συνεχιστής του έργου του Δία.
Σαν παιδί όμως άφηνε πολλές φορές τα μαθήματα για να χαθεί μέσα στον τεράστιο ελαιώνα των Δελφών που σαν φίδι κατέβαινε μέχρι την Κίρρα, τον τόπο που γεννήθηκε η μάνα του η Λητώ.
Αυτή η αιτία στάθηκε μοιραία για τον δάσκαλό του τον Πύθωνα.
Κυνηγούσε λέει ο μύθος, το αγόρι μέσα στον ελαιώνα όταν ο Πύθων βγήκε σε αναζήτησή του.
Ο Απόλλων άθελα σκότωσε με ένα βέλος τον Πύθωνα.

Η εξαφάνιση του δάσκαλου ξεσήκωσε τους Δελφούς. Οι μέρες περνούσαν και τότε η δυσοσμία της σήψης του άταφου Πύθωνα, αποκάλυψε το από αμέλεια έγκλημα. Η οργή του Δία ξέσπασε σαν αντάρα στον Παρνασσό για το ανόσιο έγκλημα.
Η τιμωρία του Δία ήταν σκληρή για τον μικρό Απόλλωνα. Τον έστειλε να φυλάει τα βόδια του βασιλιά Άδμητου.
Τον υποχρέωσε δηλαδή να κάνει μια δουλειά που δεν απαιτούσε καμιά πνευματική ικανότητα.

Στον τάφο του Πύθωνα αργότερα στήθηκε από πάνω μια Σφίγγα, δωρεά των Ναξίων, που ίσως ήθελαν με αυτό τον τρόπο να τονίσουν την προφητική και ακόμη αινιγματική μορφή του Πύθωνα.

Από αυτή την από αμέλεια πράξη ο Απόλλων πήρε το πρωσονύμι "Πύθιος" ή "Πυθοκτόνος" και το όνομα του Πύθωνα έγινε η ρίζα της λέξης που θα σήμαινε την σήψη.
Ο θάνατος του Πύθωνα νομίζω ότι μας δίνει και μια άλλη κατεύθυνση στην ερμηνεία του έργου των Δελφών.

Η σήψη του Πύθωνα ήταν το τελείωμα μιας εποχής δογματικής. Οι ιδέες, για να περάσουν τώρα και να γίνουν τρόπος ζωής, έπρεπε πια να "πύθεσθαι", να διαλύονται στα απώτατα στοιχεά τους, όπως ακριβώς σάπισε ο Πύθων και από εκεί να βγαίνουν τα συμπεράσματα που θα μας πείθουν για την Αλήθεια.

Εγκαινιάζεται θα λέγαμε, με την παρουσία του Απόλλωνα στους Δελφούς η "διαλεκτική" κι από αυτό το σημείο η έρευνα θα άρει και τη μορφή της επιστήμης και της φιλοσοφίας.

Η Μαντική θα συνεχίσει τους στοχασμούς της για την έρευνα των άγνωστων δυνάμεων.
Των δυνάμεων που το "Ε" ή "ΕΙ" το Δελφικό θα γίνει η προμετωπίδα του μεγάλου πολιτισμού...