Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Μέρος 4
Στωικισμός. Ο Στωικισμός ξεκινάει από τον Ζίνωνα τον Κιτιέα που γύρω στα 294 π.χ. ιδρύει την δική του Σχολή και σταματάει γύρω στα 500 μ.χ. με το κλείσιμο όλων των φιλοσοφικών σχολών της ελληνικής και ρωμαϊκής επικράτειας ( η αρχή έγινε το 529 όταν ο Ιουστινιανός έκλεισε την Ακαδημία των Αθηνών). Ο Στωικισμός παρουσιάζει μια ενότητα ιδεών και συνέπεια αρχών και στις τρείς περιόδους του : α). Αρχαία (Ζήνων, Κλεάνθης, Χρύσιππος) β). Μέση (Διογένης, Αντίπατρος, Παναίτιος, Ποσειδώνιος) γ). Νεώτερη (Σενέκας, Μουσώνιος, Ρούφος, Επίκτητος, Μάρκος Αυρήλιος) . Το μέγιστο ηθικό αγαθό για τον Στωικισμό είναι η αρετή σαν αταραξία, η υποταγή στο πεπρωμένο ( "μένε και κράτει"). Η αρετή και η συνακόλουθη ευδαιμονία στηρίζεται στη γνώση της φύσης και στην εναρμόνιση με αυτή ("το κατ΄αρετήν ζήν, ταυτό του κατά φύσιν ζήν"). Οι βασικές θέσεις του στωικισμού σχετικά με τον κόσμο και το ...